De klimaatsverandering is een hot topic geworden in de mainstream media. Onder de bevolking groeit het bewustzijn, de politieke reactie komt stilaan op gang. In 2007 smolt er 4,3 miljoen km² noordpoolijs. Door de klimaatsverandering worden hele bevolkingsgroepen (naar schatting 200 miljoen mensen) en vele planten en dieren ernstig bedreigd in hun voortbestaan...

Naast de klimaatcrisis maakten we ook al kennis met de milieucrisis, de voedselcrisis, de financiële en economische crisis en de sociale crisis. We botsen als samenleving tegen onze grenzen aan. En deze grenzen hebben we bereikt dankzij de ontdekking en winning van een goedkope energiebron: aardolie. Heel onze samenleving is gebouwd op het oneindig kunnen beschikken over deze energiebron. De komende energiecrisis, het opraken van de goedkope olie, is dan ook een minstens even alarmerende uitdaging. Alle andere crises zijn eerder gevolgen van het in een mum van tijd opsouperen van die gigantische voorraden olie waar de aarde miljoenen jaren over gedaan heeft. Peak Oil staat voor het moment waarop de globale olieproductie op haar maximum is. Na deze piek blijft de vraag stijgen terwijl het aanbod zal dalen door de uitputting van olievelden. Het is dringend nodig om onszelf vragen te stellen bij onze consumptie en onze bijdrage aan de klimaatsverandering en om stil te staan bij een samenleving met minder fossiele brandstoffen, en hoe die er dan zou kunnen uitzien. Wat laten we voor de volgende generaties achter? De wereld na de goedkope olie kan er beter uitzien indien er nu gerichte acties ontstaan om de omschakeling voor te bereiden. Dit betekent dat we globaal leren denken, maar lokaal leren handelen. Te beginnen met de gemeenschap waarin we zelf leven.

Uit deze filosofie zijn in Ierland en Engeland, met groeiend succes, de eerste Transition Towns ontstaan, inmiddels uitzwermend over de hele wereld. Transitie betekent de overgang maken naar een 'volhoudbare' wereld door het stimuleren van lokale voeding, alternatieve energie, milieuvriendelijk vervoer, lokale economie, kleinschaligheid en vooral het werken aan gemeenschapszin...

Binnen een transitiemodel kunnen er verschillende werkgroepen ontstaan (voeding, energie, ouderen, gezondheid, vervoer, hart en ziel, cultuur, kleding, spelen, wonen, feesten, dromen...) die elk op hun terrein werken maar waarbij alles onder de noemer transitie gebeurt. Dit kunnen ook reeds bestaande groepen en verenigingen zijn. Hoe kunnen we onze talenten het beste gebruiken? Blijven we zitten wachten op nieuwe technologieën die misschien oplossingen aanreiken? Of delen we wat we hebben en geven we door wat we kunnen? Laat ons de handen in elkaar slaan en verantwoord bouwen aan een duurzame gemeenschap.

Wordt Wijgmaal het eerste transitiedorp in België???

Meer info: klik hier